US Open 2018

Ποιος πιστεύετε πως θα κερδίσει το US Open τον άλλο μήνα; Του χρόνου; το 2018; Αν και είναι ακόμα πολύ νωρίς, σύμφωνα με άρθρο του SPORT 24, οι ειδικοί της ΙMG έχουν κάποια ιδέα για το που να στοιχηματίσετε τα λεφτά σας. Το παιδί λέγεται Jan Silva. Δείτε και το video:

Δημήτρης Κλεφτάκος

Να θυμάστε το όνομα. Μάλιστα το έγραψα με ελληνικούς χαρακτήρες, και όχι με λατινικούς όπως γράφεται συνήθως, για να του κάνω σεφτέ (δηλαδή αρχή) στο διαδίκτυο, μια που μέχρι και πριν από λίγα λεπτά η αναζήτηση:

http://www.google.gr/search?&q=%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82+%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CF%86%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82

έδινε 5 άσχετα αποτελέσματα και (ιδιαιτέρως άστοχες) συμβουλές για τη βελτίωση της αναζήτησης.
Πρόκειται για έναν νέο παίκτη της μικρής κίτρινης θεάς, που έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά ελλήνο-κάτι αστέρων που εμφανίστηκαν τις τελευταίες δεκαετίες. Ο Δημήτρης Κλεφτάκος γεννήθηκε και ζει στη Γερμανία, ενηλικιώθηκε πριν από μερικές εβδομάδες, κατατάσσεται λίγο κάτω από την πρώτη χιλιάδα παικτών στην παγκόσμια κατάταξη του διπλού, και έχει κερδίσει μέχρι τώρα 320 δολάρια σε έπαθλα. Αρκετές πληροφορίες (στην γερμανική) και φωτογραφίες υπάρχουν στον ιστότοπο tennisplus (σελίδα αναζήτησης του tennisplus).
Οι διασημότεροι ελληνικής καταγωγής παίκτες που αγωνίστηκαν υπό τη σημαία άλλων χωρών είναι ο Pete Sampras ο οποίος διατηρεί ακόμα το ρεκόρ των περισσοτέρων τίτλων σε πρωταθλήματα του Grand Slam (14) και ο Mark Philippoussis ο οποίος κατείχε για μερικά χρόνια το ρεκόρ του ταχύτερου σερβιρίσματος (229 χιλιόμετρα ανά ώρα).
Ο Κλεφτάκος συμμετέχει στους αγώνες παίδων (boys) που γίνονται παράλληλα με τα πρωταθλήματα του Grand Slam και μάλιστα αύριο θα παίξει στο Wimbledon, αν δεν βρέξει πάλι.

Το φαινόμενο του Wimbledon

Σε λίγες ημέρες αρχίζει το τρίτο από τα τέσσερα ετήσια πρωταθλήματα του Μεγάλου Βροντοχτυπήματος (Grand Slam). Φέτος θα το παρακολουθήσω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί ο συμπολίτης μου ο Οικονομίδης έχει πάρει τα πάνω του. Μπορεί και όχι, γιατί η ενημέρωση για την αντισφαίριση είναι πολύ αποσπασματική, άλλα ότι κατάφερε να φτάσει στον δεύτερο γύρο στη Γαλλία, κάτι λέει. Αυτό, σε συνδυασμό με τη σταθερά καλή πορεία της Δανιηλίδου σημαίνει πως η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη με τη μεγαλύτερη αναλογία παικτών προς θεατές στα μεγάλα τουρνουά. Αυτό όμως έχει μικρή σχέση με το θέμα του post το οποίο είναι το φαινόμενο του Wimbledon.
Οι Ιάπωνες ήταν οι πρώτοι που μίλησαν για φαινόμενο του Wimbledon (δεν ξέρω πως το προφέρουν και δεν θέλω να μάθω). Αυτό το φαινόμενο έχουμε όταν οι "πρωταθλητές" στην βιομηχανία (ή σε οποιονδήποτε άλλο οικονομικό κλάδο) δεν είναι ντόπιοι, αλλά ξένοι, και εν τούτοις η βιομηχανία ανθεί. Αυτό ακριβώς γίνεται στο Wimbledon, όπου για να βρει κανείς ποιος ήταν ο τελευταίος που απένειμε το αργυρούν κύπελλο σε Βρετανό αθλητή, θα πρέπει να σκαρφαλώσει πολύ ψηλά στο βασιλικό οικογενειακό δέντρο. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τις επιχειρήσεις που έχουν την έδρα τους στο City.
Δεν ξέρω αν στο Λονδίνο θεωρούν πως τους δέρνει η καταραμένη η παγκοσμιοποίηση. Εγώ πάντως θα ήθελα πολύ οι καλύτεροι του Κόσμου να πάρουν τις ρακέτες και τις πετσέτες τους (ή τα κεφάλαιά τους, αν μιλάμε για οικονομία) και να έρθουν να παίξουν στο "κορτ" της γειτονιάς μου και νομίζω πως δεν χρειάζεται να αναλύσω τα οφέλη που θα είχε αυτό. Αντιθέτως, καθόμαστε και τραγουδάμε πως γεννήσαμε τον αθλητισμό και άλλα τέτοια ωραία, χωρίς να έχουμε ένα τουρνουά αντισφαίρισης, ένα μήτινγκ στίβου ή έναν μαραθώνιο, στα οποία θα ήθελαν να βρεθούν π.χ. οι 10 από τους 20 καλύτερους στον Κόσμο. Δεν λέω να τα έχουμε όλα. Καμία χώρα στο μέγεθος της Ελλάδος δεν τα έχει όλα. Θα μπορούσαμε όμως να έχουμε κάποια από αυτά.